De wijngaarden van Gaillac behoren tot de oudste van Frankrijk. Hiervan getuigen onder meer de resten van wijnkruiken uit de 2° eeuw voor Christus. De Romeinse kolonisten van de “provincia” hebben de plaatselijke oerdruif « vitis vinifera silvestris » uit het Grésignebos gekruist met andere druivenrassen, de wijnproductie opgedreven, en de wijn geëxporteerd naar Rome. Benediktijner monniken stichten de St-Michielsabdij (972), wat leidde tot het ontstaan van de stad Gaillac. Ze verbouwden in de ruime omgeving druiven en verbeterden stelselmatig de wijn, bijvoorbeeld door het verbod op gebruik van andere meststoffen dan duivenmest voor de wijngaarden.
Eeuwenlang werd de Gaillac wijn met gabarres (platte schuiten) naar Bordeaux getransporteerd, via de Tarn en de Garonne. De bordelese wijnhandel gebruikte de Gaillacwijn om de kwaliteit van de Bordeaux - die in slechte jaren een veel te laag alcoholgehalte had – op te peppen. De Gaillac werd uitgevoerd naar Engeland, maar als « claret » afkomstig van Bordeaux... De tweede helft van de XIX° eeuw sloeg de phylloxera toe, een ziekte die de Europese wijnbouw dreigde uit te roeien. De Gaillac wijn kwam er pas in de XX° eeuw weer bovenop. Sinds 1938 is Gaillac een beschermde naam (« appellation d'origine contrôlée », afgekort A.O.C.). Sinds een jaar of 20 hebben de wijnboeren uit de Gaillac resoluut gekozen voor kwaliteit; sommige zeer oude verloren gewaande lokale variëteiten worden terug verbouwd, en volgens aloude traditie gevinifieerd.
Meer weten over Gaillac-wijn: de wijnstreek (terroir) van Gaillac en Gaillac proeven
